Kinderen die in een loyaliteitsconflict gedwongen worden om te kiezen, maar ook kinderen waar een loyaliteitsconflict ‘gekweekt’ wordt, worden vaak overstelpt met de meest ‘nutteloze’ en meest dure cadeaus die je maar kan bedenken. Vaak gegeven door de “bezorgde” en op het oog meest liefhebbende ouder. De ouder die vaak door iedereen het meest zielig gevonden wordt waar de andere ouder vaak de boeman of heks is.

Deze cadeaus lijken goed bedoeld en vanuit liefde gegeven. Het kind heeft het al zo zwaar: gescheiden ouders, de andere ouder is het meest verschrikkelijke op aarde wat je kan bedenken dus de jongere verdient wel iets moois en groots.

Maar de eerste achterliggende gedachte is het kind (nog verder) voor zich te winnen. Want elk kind is gevoelig voor cadeaus en een cadeau van een alleenstaande ouder die het allemaal zelf moet doen raakt je dan nog veel meer.

Maar wat deze kinderen, en ook de omgeving, niet weten, zien of begrijpen is dat deze cadeaus met een dubbele boodschap worden gegeven zoals Heleen ook mooi omschrijft. “Als er wat bij de andere ouder aan de hand is kun je me altijd bereiken” niet beseffende inderdaad dat het kind altijd gevolgd kan worden.

Maar wat te denken van de ‘fatbike’ zodat als de andere ouder iets doet wat je niet fijn vindt je snel naar ‘huis’ kan fietsen, de game computer zodat je tijdens het gamen met een vader of moeder kan chatten zonder dat de ander dat ziet. Of kinderen die een speciale tas krijgen om spullen mee te nemen naar de andere ouder met een GPS tracker er in, u weet wel zo een die via een facebook advertentie gekocht kan worden. Kinderen met twee mobiele telefoons, die de kleren van de ene ouder niet bij de ander mogen dragen. Kinderen die de ene ouder niet mogen bellen maar de ander moeten bellen, bij voorkeur facetimen zodat men kan zien waar een kind is.

Er zijn talloze voorbeelden te bedenken die alarmbellen moeten laten afgaan bij ouders, familie, vrienden en jeugdbeschermers. En echt het zijn vaak de ouders waarvan je het niet verwacht die op deze manier hun kinderen controleren met als uiteindelijk doel de andere ouder te controleren.

Dank Heleen voor deze eye-opener die vaak als onbelangrijk wordt getypeerd en daarmee over het hoofd wordt gezien.

Ouderverstoting, onthechtingsmechanismen en contactverlies zijn vaak al van verre te signaleren. Van professionals mag verwacht worden dat ze hier allert op zijn en op handelen. Maar zolang een loyaliteitsconflict gedwongen hulp oplevert, en dus geld en inkomen voor de (ambulante) hulpverleners worden de duidelijke symptomen vaak (bewust) niet opgemerkt.

Met als gevolg dat het kind altijd de dupe is van de ouder(s) en hulpverlener.